Co to jest / ADHD / i jak często występuje

twojnajlepszyszpital.pl
twojnajlepszyszpital.pl

ADHD (z ang. Attention Deficit Hyperactivity Disorder) czyli zespół
nadpobudliwości psychoruchowej z zaburzeniami koncentracji
i uwagi bywa też nazywany zespołem hiperkinetycznym lub zespołem nadpobudliwości psychoruchowej.
ADHD to jedno z najcięższych zaburzeń wieku rozwojowego szacuje się, że dotkniętych jest nim ok. 2-5% populacji. Chłopcy chorują na tą chorobę trzykrotnie częściej niż dziewczynki, u dziewcząt występują raczej objawy związane z zaburzeniem koncentracji, u chłopców nadruchliwość, impulsywność.
Problem ten dotyczy dzieci mających stopień inteligencji w granicach normy lub powyżej przeciętnej.

 

  Etiologia

Nadpobudliwość to poważna dysfunkcja, a nie efekt „złego wychowania”.
Uważa się, że pierwszy współczaesny opis choroby dokonanay został przez G. Stilla w 1902 roku, który określał dzieci z typowymi objawami ADHD jako dzieci z "deficytem moralnym". Jednak opisy zachowań odpowiadajacych wspólczesnym kryteriom diagnostycznycm znajduja sie także w Talmudzie, Biblii i wielu innych dziełach literackich, co wskazuje, że dysfunkcja ta występowała "od zawsze".
Istnialo wiele terorii przyczyn występowania ADHD, a naukowe poglądy wraz z rozwojem wiedzy ewoluowały od upatrywania przyczyn w organicznym uszkodzeniu mózgu do zaburzenia dojrzewania tych struktur, majacego podłoże genetyczne.

Dzieci z ADHD nie potrafią odraczać reakcji ani hamować swojego zachowania. Dzieje się tak z powodu nieprawidłowej przemiany neuroprzekaźników w mózgu zwłaszcza dopaminy. Mózg dziecka nadpobudliwego psychoruchowo funkcjonuje inaczej niż u zdrowego. Zaburzone są w nim procesy analizy i syntezy. Jego świat jest chaotyczny
i niespokojny. Wiadomo, że u dzieci z ADHD zaburzona jest równowaga między wytwarzaniem a funkcjonowaniem dopaminy i noradrenaliny to jest substancji przekaźnikowych, które łączą komórki mózgu. Specjaliści uważają, że dopamina odpowiada za selekcję bodźców docierających do mózgu
i umożliwia skupienie na jednym.
Natomiast brak noradrenaliny to brak rozpoznania bodźca informującego
o zagrożeniu i brak uruchomienia się gotowości do przeciwdziałania.
Dzieci z ADHD nie potrafią działać planowo, realizować celów, tylko reagują na doraźne bodźce. Nie są w stanie selekcjonować napływających bodźców według ich ważności. Reagują na ten, który w danej chwili jest najsilniejszy. Reakcje dziecka nadpobudliwego stają się natychmiastowe, impulsywne i nieprzewidywalne.

 

  Kryteria diagnostyczne

ZABURZENIA KONCENTRACJI UWAGI:
• [dziecko] nie jest w stanie skoncentrować się na szczegółach podczas zajęć szkolnych, pracy lub w czasie wykonywania innych czynności. Popełnia błędy wynikające z niedbałości;
• często ma trudności z utrzymaniem uwagi na zadaniach i grach;
• często wydaje się nie słuchać tego, co się do niego mówi;
• często nie stosuje się do podawanych kolejno instrukcji i ma kłopoty z dokończeniem zadań szkolnych i wypełnieniem codziennych obowiązków, jednak nie z powodu -przeciwstawiania się lub niezrozumienia instrukcji;
• często ma trudności ze zorganizowaniem sobie pracy lub innych zajęć;
• nie lubi, ociąga się lub unika rozpoczęcia zajęć wymagających dłuższego wysiłku umysłowego - jak nauka szkolna lub odrabianie zajęć domowych;
• często gubi rzeczy niezbędne do pracy lub innych zajęć np.: zabawki, przybory szkolne, ołówki, książki, narzędzia;
• łatwo rozprasza się pod wpływem zewnętrznych bodźców;
• często zapomina o różnych codziennych sprawach
6 LUB WIĘCEJ Z PODANYCH WYŻEJ OBJAWÓW ZABURZEŃ KONCENTRACJI UWAGI MUSI UTRZYMYWAĆ SIĘ PRZEZ PRZYNAJMNIEJ 6 M-CY W STOPNIU UTRUDNIAJĄCYM FUNKCJONOWANIE DZIECKU BĄDŹ W STOPNIU NIEWSPÓŁMIERNYM DO JEGO ROZWOJU.
NADRUCHLIWOŚĆ:
• [dziecko] ma często nerwowe ruchy rąk lub stóp bądź nie jest w stanie usiedzieć w miejscu;
- wstaje z miejsca w czasie lekcji lub w innych sytuacjach wymagających spokojnego siedzenia;
• często chodzi po pomieszczeniu lub wspina się na meble w sytuacjach gdy jest to zachowanie niewłaściwe;
• często ma trudności ze spokojnym bawieniem się lub odpoczywaniem;
• często jest w ruchu: „biega jak nakręcone”;
• często jest nadmiernie gadatliwe;
3 LUB WIĘCEJ Z PODANYCH WYŻEJ OBJAWÓW NADRUCHLIWOŚCI
(NADPOBUDLIWOŚCI PSYCHORUCHOWEJ) MUSI UTRZYMYWAĆ SIĘ PRZEZ PRZYNAJMNIEJ 6 M-CY W STOPNIU UTRUDNIAJĄCYM FUNKCJONOWANIE DZIECKU BĄDŹ W STOPNIU NIEWSPÓŁMIERNYM DO JEGO ROZWOJU.
IMPULSYWNOŚĆ:
• często wyrywa się z odpowiedzią zanim pytanie zostanie sformułowane w całości;
• często ma kłopoty z zaczekaniem na swoją kolej;
• często przerywa lub przeszkadza innym (np. wtrąca się do rozmowy lub zabawy);
• często wypowiada się nadmiernie bez uwzględnienia ograniczeń społecznych
1 LUB WIĘCEJ Z PODANYCH WYŻEJ OBJAWÓW IMPULSYWNOŚCI (NADPOBUDLIWOŚCI PSYCHORUCHOWEJ) MUSI UTRZYMYWAĆ SIĘ PRZEZ PRZYNAJMNIEJ 6 M-CY W STOPNIU UTRUDNIAJĄCYM FUNKCJONOWANIE DZIECKU BĄDŹ W STOPNIU NIEWSPÓŁMIERNYM DO JEGO ROZWOJU.
B.
Ujawnienie się zaburzeń przed 7 rokiem życia dziecka
C.
Pogorszone funkcjonowanie dziecka spowodowane tymi objawami występuje w dwóch lub więcej sytuacjach (np. w szkole i w domu).
D.
Stwierdza się klinicznie istotne upośledzenie funkcjonowania społecznego, zawodowego lub szkolnego (w zakresie edukacji).
E.
Objawy u dziecka nie występują w przebiegu przetrwałych zaburzeń rozwojowych, schizofrenii lub innych psychoz i nie można ich trafniej uznać za objawy innego zaburzenia psychicznego (np. zaburzeń nastroju, lękowych, maniakalnych lub nieprawidłowej osobowości).

Podane wyżej kryteria odpowiadają obowiązującej w Polsce klasyfikacji wg. ICD-10 – zaburzenia hiperkinetycznego ( F.90 ) i prezentowane są w oparciu o informacje zawarte w podręczniku „Psychiatrii dzieci i młodzieży” pod. red prof. I. Namysłowskiej, wyd. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2004.

PRAKTYCZNE ROZPOZNANIE POWINNO BYĆ UZUPEŁNIONE O DIAGNOSTYKĘ RÓŻNICOWĄ, A DOPIERO WÓWCZAS MOŻNA PODJĄĆ WŁAŚCIWE POSTĘPOWANIE TERAPEUTYCZNE.

 

  Jak przebiega choroba i jakie zaburzenia jej towarzyszą

Dziecko z ADHD stanowi problem dla swojej rodziny i otoczenia, w szczególnosci szkoły, ale także dla samego siebie.
Trudność z utrzymaniem uwagi, nieumiejętność reagowania w określonych sytuacjach powoduje, że dziecko narażone jest bardziej na urazy i wypadki w porownaniu z rówieśnikami.
U nastolatka utrzymują się zwykle objawy nadruchliwości, ale główny ciężar problemu przenosi sie na trudności związane z nauką ze względu na brak koncentracji. Mniejsza dojrzałość owocuje negatywnie w kontaktach społecznych z rówieśnikami, rodzicami, nauczycielami, po części jej wynikiem jest zaniżona samoocena dziecka z zespołem ADHD.
U dzieci z ADHD zauważa sie zwiększone ryzyko występowania innych zaburzeń psychicznych także w późniejszym okresie. Obserwuje sie także zachowania antyspołeczne, uzależnienia od alkoholu i narkotyków.
Jednak najczęściej z zespołem ADHD wiążą się zaburzenia zachowania i opozycyjno-buntownicze oraz lęki i depresja.

Zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi, jak nazywamy ADHD, może przetrwać do wieku dorosłego. Osoby takie często są niedojrzałe emocjonalnie i impulsywne, miewają częściej wypadki samochodowe, mają problemy z pracą, gorzej nawiązują kontakty z innymi ludźmi, częściej negatywnie ocenija własne dzieci, gdy założą rodzinę.
Badania potwierdzają gorsze funkcjonowanie w życiu dorosłym, a u części osób rozpoznaje się cechy osobowości antyspołecznej.

Tak więc potrzeba leczenia dziecka z ADHD wynika nie tylko z trudności jakie ono i jego otoczenie przeżywa w dziciństwie, ale ogranicznia negatywnych skutkow przetrwalego ADHD w życiu dorosłym.

 

  Czym NIE jest ADHD

Nadpobudliwość psychoruchowa z deficytem uwagi / ADHD/ nie jest "złym zachowaniem" jak niektórzy potocznie sąsdzą, nie jest także efektem „złego wychowania”, aczkolwiek środowisko i metody
postępowania z dzieckiem z ADHD rzutują na przebieg choroby.

Musimy pamiętać, że "agresja" nie jest objawem ADHD, że określenia "ma ADHD, bo jest agresywny", "bije, kopie, jest niebezpieczny dla otoczenia, a więc ma ADHD" nie opisują objawów zawartych w kryteriach diagnostycznych ADHD i mają zwykle inne uwarunkowania psychologiczne.

Gdy obserwujemy objawy charakterystyczne dla ADHD musimy zastanowić się, czy w sposób istotny uniemożliwiają one właściwe funkcjonowanie dziecka w domu, w szkole lub gdzie indziej. Zalezy to nie tylko od tego jak nakreślimy normę zachowań uznawanych w naszym środowisku za akceptowane, ale od odpowiedzi na pytanie czy objawy ADHD uniemożliwiają wykorzystanie potencjału intelektualnego i możliwości dziecka dla jego rozwoju w przyszłości, a więc ukończenia szkoły, zdobycia zawodu, rozwoju kariery, posiadania udanej rodziny i zapewnienia jej materialnego bytu i duchowego szczęścia.

Istotnym elementem pogłębionej diagnozy jest diagnoza różnicowa odpowiadająca na pytanie czy objawy charakterystyczne dla ADHD, nie są wywołane inną chorobą, ktorą należy leczyć - jeżeli to możliwe.
Do chorób takich należą m.in.:
- inne problemy psychiatryczne jak zaburzenia nastroju, lęki, psychotyczne, całościowe zaburznia rozwojowe i upośledzenia umyłowe
- choroby somatyczne jak nadczynność tarczycy, przerost migdałka, alergie i astma, zatrucie ołowiem, pląsawica Sydenhama
- choroby neurologiczne, genetyczne i metaboliczne jak padaczka, zespół Williamsa, kruchego chromosomu X, Aarskoga, SmithaMagnis, Klinefeltera, neurofibromatoza, fenyloketonuria, mukopolisacharydoza oraz płodowy zespół alkoholowy, ktory nie wyklucza diagnozy ADHD
- niepożądane działania leków ( jest ich wiele )
- inne czynniki jak niedosłuch ( dziecko nie słyszy, nie tylko nie wyukonuje poleceń, ale nudzi się na lekcji, dekoncentruje i przeszkadza ), niedowidzenie lub nudzące sie dziecko o b.wysokim poziomi IQ, posiadające już wiedzę i umiejętności będące przedmiotem nauczania

 

Tomasz Raczyk
O Tomasz Raczyk 253 artykuły
Nazywam się Tomasz Raczyk. Od lat moim zamiłowaniem jest medycyna alternatywna i filmowanie ptaków w przyrodzie. Ukończyłem studia medyczne z wynikiem bardzo dobrym. Obecnie piszę praca doktorską. W wolnych chwilach montuje filmy o przyrodzie.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*